ODPLYW

z ciepła twoich dłoni można było wróżyć, że wiosna
już niedługo, a na pewno po raz kolejny wspólna
dlatego tak często zabierałeś mnie nad morze

które teraz nagle się cofa, zabiera ze sobą siebie
zostawia odsłonięty brzeg, pamiątki
muszelki, glony, sól


solaris
^blue2baltic | poezja / wiersz wolny

Wiesz, Filipie, że ryby śpiewały w Ukajali
na narodziny słońca? To nic, że przyszło im później
zamilknąć z wrażenia. Bóg ryb się nie pomylił

idąc ścieżką, na której znalazłeś ślady niczym z wojny
wszyscy zapomnieli, nikt już nie da świadectwa. Lato jest cierpkie
jak zbyt stare śliwki, pod skórą ryb nie płynie prawdziwa krew
tak mówisz i płaczesz, kiedy nikt cię nie widzi, wiesz o tym, Filipie
że nawet sto ognistych cudów nie zwróci głosu morzu, że na brzegach
zawsze będziemy się tylko mijali, a to, o czym wołają oczy ludzkich dzieci

pozostanie dla nas dowodem na przeciwne twierdzenia.




CZ. MIŁOSZ, SENS
- Kiedy umrę, zobaczę podszewkę świata.
Drugą stronę, za ptakiem, górą i zachodem słońca.
Wzywające odczytania prawdziwe znaczenie.
Co nie zgadzało się, będzie się zgadzało.
Co było niepojęte, będzie pojęte.

- A jeżeli nie ma podszewki świata?
Jeżeli drozd na gałęzi nie jest wcale znakiem
Tylko drozdem na gałęzi, jeżeli dzień i noc
Następują po sobie nie dbając o sens
I nie ma nic na ziemi, prócz tej ziemi?

Gdyby tak było, to jednak zostanie
Słowo raz obudzone przez nietrwałe usta,
Które biegnie i biegnie, poseł niestrudzony,
Na międzygwiezdne pola, w kołowrót galaktyk
I protestuje, woła, krzyczy.


profil: tym razem od neo74... dziękuję za światło na wodzie


___________________________________________________

jestem na wierszolandii...